Jest to właściwy tryb, gdy naszym podstawowym celem jest uzyskanie określonej głębi ostrości. Tryb automatycznej ekspozycji z preselekcją przysłony pozwala wybrać przysłonę, do której aparat automatycznie dopstosowuje czas naświetlania. Większe otwory przysłony powodują zmniejszenie obszaru, w którym obiekty znajdują się w polu ostrości.

Zmniejszanie otworu przysłony powoduje zwiększanie głębi ostrości. Ogólnie można stwierdzić, że przy największym rozwarciu przysłony - na przykład przy ustawieniu f/1.8 - w polu ostrości będzie znajdował się wyłącznie główny motyw zdjęcia, a wszystko za nim i wszystko przed nim będzie rozmyte. Jeśli natomiast przysłona jest przymknięta aż do ustawienia f/22, prawie wszystko, od kilku metrów od aparatu aż do nieskończoności, będzie na zdjęciu ostre.
Musimy pamiętać, że zmniejszanie otworu przysłony oznacza, że przez obiektyw przechodzi mniej światła i konieczne jest wybranie dłuższego czasu naświetlania.

Jeżeli zależy nam na bardzo dużej głębi ostrości, może się okazać, że wymagany czas naświetlania jest zbyt długi dla fotografowania z ręki. W takim przypadku musimy skorzystać ze statywu lub zmienić film na bardziej czuły. Warto wiedzieć, że największa możliwa głębia ostrości nie zawsze jest czymś, o co trzeba walczyć. Czasami celowe jest rozmycie elementów, które nie mają znaczenia dla treści zdjęcia. Portrety lub fotografie szybkiej akcji często wyglądają najlepiej przy nieostrym tle, ponieważ dzięki temu uwaga skupia się na głównym temacie. Zdjęcie każdego typu, w którym zależy nam na izolowaniu motywu głównego, powinno być wykonywane przy szeroko rozwartej przysłonie, co daje możliwość najkrótszych czasów ekspozycji.

System autofokusu przejmie na siebie odpowiedzialność za prawidłową ostrość zdjęcia.